Πολλοί άνθρωποι εισέρχονται στη θεραπεία με το αίτημα να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή τους. Πίσω όμως από αυτή την επιθυμία κρύβεται κάτι πιο περίπλοκο από ένα απλό «θέλω να νιώθω σίγουρος». Η αυτοπεποίθηση δεν είναι μία μεμονωμένη δεξιότητα, αλλά μια εσωτερική διαδικασία που αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, τις ικανότητές μας και τη θέση μας στον κόσμο.
Η αυτοπεποίθηση ως βιωμένη εμπειρία και όχι ως συμβουλή
Η ενδυνάμωση δεν επιτυγχάνεται μέσα από φράσεις τύπου «πίστεψε στον εαυτό σου». Χτίζεται σιγά-σιγά, μέσα από εμπειρίες που επιβεβαιώνουν στο άτομο ότι μπορεί να σταθεί, να διεκδικήσει, να αποτύχει και να προσπαθήσει ξανά. Η αυτοπεποίθηση είναι αποτέλεσμα μιας απαιτητικής και μακράς διαδρομής, όχι μια άμεση αλλαγή διαθέσιμη λόγω θέλησης και μόνο.
Η θεραπεία δεν προσφέρει έτοιμες λύσεις, αλλά χώρο. Χώρο να ακουστούν φόβοι, αμφιβολίες, παλιοί τρόποι σκέψης που έμαθαν το άτομο να μικραίνει τον εαυτό του. Εκεί αρχίζει να χτίζεται κάτι νέο: όχι μια εικόνα τελειότητας, αλλά μια πιο πραγματική και ανθεκτική αίσθηση ταυτότητας.
Από πού ξεκινά η αλλαγή;
Από την παρατήρηση.
Από την αναγνώριση των στιγμών που κάποιος αυτόματα αμφισβητεί τον εαυτό του.
Από την επίγνωση των μηχανισμών που ενεργοποιούνται όταν καλείται να εκτεθεί ή να διεκδικήσει. Η θεραπευτική διαδικασία λειτουργεί σαν φακός: φωτίζει σημεία που συχνά παραβλέπονται, δείχνει πώς συγκεκριμένες συμπεριφορές και σκέψεις συντηρούν την εσωτερική ανασφάλεια και εξερευνά τι μπορεί να συμβεί όταν δοθεί χρόνος, συνέπεια και ασφάλεια.
Η αλλαγή δεν είναι γραμμική. Υπάρχουν βήματα μπροστά, παύσεις, επιστροφές σε παλιά μοτίβα. Αυτό όμως δεν σημαίνει αποτυχία, μα αποτελεί μέρος της εξέλιξης. Κάθε επανάληψη είναι μια ευκαιρία πειραματισμού, εξάσκησης. Σιγά-σιγά, η εσωτερική στάση μετακινείται: από αμυντική, σε πιο σταθερή και γειωμένη. Το ζητούμενο δεν είναι να μην αμφιβάλλω ποτέ, αλλά να μην παραλύω από την αμφιβολία.
Να ξέρω ότι μπορώ, ακόμη κι όταν φοβάμαι.
Να συνεχίζω, ακόμη κι αν δεν είμαι σίγουρος.
Τελικά, η αυτοπεποίθηση δεν “χτίζεται”, αποκαλύπτεται
Κάτω από τις φοβίες, τις συγκρίσεις και τις εσωτερικές απαιτήσεις, συχνά υπάρχει ήδη μια αίσθηση αξίας. Η θεραπεία δεν τη δημιουργεί από το μηδέν. Τη φέρνει στην επιφάνεια, τη δυναμώνει, της δίνει πνοή και μορφή. Να «δυναμώσω μέσα μου» δεν σημαίνει να γίνω άτρωτος.
Σημαίνει να μάθω να στέκομαι, ακόμη κι όταν τρέμω.
Να ξέρω ποιος είμαι, ακόμη κι όταν αμφιβάλλω.
Να μπορώ να πω: «Φοβάμαι, αλλά προχωρώ».
